جرم من چيست كه اين گونه به من ميتازي؟ به خدا خسته ام از اين همه دلشوره پدر كمي اهسته برو دختر خسته ي تو از تو سوالي دارد: به چه جرمي پدرم؟ به چه جرمي دل من را كه پر از مهر خداست با شلاق سخن اي چنين سوزاندي؟؟؟ به چه جرمي پدرم؟ تو مدام گله داري كه چرا دختر خيره سرت ان چه تو ميداري دوست شبيه ان نيست اما پدرم تاج سرم شده تا حال بپرسي از خويش: تو هماني هستي كه دل من ميخواست؟؟؟ .... ........... لابد با خودت ميگويي: تو چه كم داري هان؟! هر چه كردم از بهر تو كردم دختر! من از ان دم كه سپيده سر زد تا به اعماق سياهي شبان تا تو خوشبخت شوي جنگيدم. تو چه ميداني كه چه شبها كه بر مخمل خواب اسوده خوابيدي در اوج سياهي شبان چشمانم به خواب خنديدند؟! .... شانه بالامنداز زير لب با خودت گله از قدر نشناسي دخترك خويش مكن پدرم دل من خالي از گرمي دستانت هست ياد داري ان روز؟!.. كه فشردي تن رنجورم را به اغوشت تنگ؟ و من . پر از مهر وجود پدرم بي ترس شدم از هر چه كه در دنيا هست پدرم... پدرم گرمي آغوش گرمت و نگاهي كه پر از افتخارت به من بود كجاست؟ ............ من دلم گوشه اي از مهر تو را خواهان است من دلم عشق تو را مي خواهد نه اين كه هر دم با زهر سخن روزگارم را تلخ و دلم را پر از آه كني خوب ميدانم كه دلت ميخواست كه من ان دختر خوب و نجيبي باشم كه دلت ميخواست همه عمر! اما... اما پدرم بد نيست بداني دل من روزگاريست كه در حسرت اين كه مرا اين گونه كه هستم بپذيري خشكيد. من را بپذير اين گونه كه هستم بپذير! و به ان كس كه تو ايمان داري به خدايت سوگند مگذار اين گونه غريب ارزو بر دل من ماند و بس پدرم يادت هست؟ روزگاري تو جواني بودي ارزو ها به دل شادت بود و پ از غوغا بود سر بي ترس تو .. نه؟؟؟؟؟ من هم اكنون جوانم پدرم ارزوهايم را اين قدر خرد و كوچك مشمار با خودخواهي كه براي شما اسمش هست مصلحت خواهي من مگذار كه شبانم پر از گريه شود پر ازناله و هر دم به خدا شكوه كند: كه چرا دخترك زنده است هنوز؟ و در اين سن كه همه دختركان چون من پر از زندگي اند. لبريز شوم از خواهش: كه خدايا يه خدا طاقتم طاق شده! من از اين زندگي سيرم سير. منتي بر سر اين بنده گذار و رها كن تن من از دنيا پدرم... پدرم كاش تو ميدانستي... ولي افسوس كه تو بي خبري از دل خسته ي دختركت ان چنان بي خبري كه با دستان خودت دختري را كه راضي نشوي خاري برود بر پايش اين چنين مي كشي و بيخبري! پدرم من را بپذير اين گونه كه هستم بپذیر ارزوهايم را بپذير ان گونه كه رويا دارم نه ان گونه كه رويا داري من را بپذیر اين گونه كه هستم بپذير... ياد ان روز به خير! نگاهي كردي تو به چشمان من ساده به عمق شب تاريك در ان روز عجيب! زل زدي تا به كران! وه چه كراني!!! چه كراني كه چون شب تار دلم آرام نداشت! چه نگاهي!! ز چه بي تاب تر از بغض نهانم بودي؟! من سكوتي بودم پر از فرياد تو هم منتظري تا كه حرفي سخني يا نگاهي حتي! و من اما.... و من اما ناتوان بودم و تو خسته شدي به ستوه امدي و بغض امد و تو را يافت و گفتي ارام: " آه. نه! خسته شدي؟؟ گوش نميخواهي كرد؟" من سكوتي بودم كه تو را ازرده تر از پيش ميكرد وتو.... ناگهان... قطره مرواريدي در ته چشمانت به ستوه امد و لرزان شد و جان داد به روي گونه! تو به چشمان من زل زدي و قطره جوشيد و خروشيد و رها شد ناگاه ! (كاش ميشد كه بگويم آن چه در سينه ي من بود و به لب نآمد باز!) قسمتي از بودم از گذشته كه گذشت به تو دادم تا كه ايمن باشي كاش ميدانستي.... كاش ميدانستي كه سكوت پر از فريادم سخني بود كه در سينه ي من جاري بود و به قول دكتر*: خم نشد گفته نشد اهورايي بود سخني بود كه بر ذلت گفتن كمرش خم نشد الوده نگشت... كاش ميدانستي.... با خودت كاش نگويي كه غرورم سببي بود كه حرفي نزنم لب به گفتن نگشايم و نگاهت نكنم! *************************************** قطره گم شد و دستانت به داد سرت امد و سرت رفت ميان دستت "نكند خسته اي از من؟؟ خدا را راست بگو..." بغض خود را به درون باز فرستادي و گفتي: "به چه سوگند خورم؟؟ حرف بزن... حرف بزن!! من تو را دوست دارم تو خود ميداني. به خدا دوستت ميدارم ولي افسوس!نداري باور!!!" تو به من خيره شدي باز در اوج سكوت فرياد زدم! و تو لبخند زدي...... و پس از آن استوار و محكم به تن خسته و سرد زمين گام زدي! گام زدي.... * اشاره به نوشته ای از دكتر علي شريعتي: حرفهایی هستند برای گفتن که اگر گوشی نبود نمیگویم و حرفهایی برای نگفتن. حرفهایی که هرگز سر به ابتذال گفتن فرود نمی اورند. حرفهایی شگفت و زیبا و اهورایی همینانند!....
عاشق شعرهـاي دفـتـرخود
عاشق دوستهاي كودكي اش
خنده هاي قشنگ مادرِِخود
عاشق شعرهاي حافـظ بود
دوست دارِ مسافرِ سهراب
زير ِلب عاشقانه هاي بنان
اهل موسيقي ولباس وكتاب
روســري هــاي ِ آبي ِ تيره
چــادرِ ناشيانه اي بــر سـر
زيرِپايش زمينِ خاكي وسرد
تـوي ِ فـكـرش جـهان ِ بالاتر
بوي ِ گل، بوي ِ نم نم ِ باران
مست مي كردش وسبك مي شد
فوري ازلاك در مي آمد و بعد
مثل يك بچه صاف و رك ميشد
گاه حتي تمام شب هايش
به تماشاي آسمان ميرفت
آرزوي ِ سـتـاره بــودن داشــت
در خيالش به كهكشان مي رفت
فكر ميكرد مي شود آدم
يك عقـاب ِ بلند پـا باشد
فكرميكرد ظرفيت دارد
عاشق ِمردم و خدا باشد
دخترك... بگذريم احمق بود
شايدم نه... ، دچار بيماري!
مثلا يك هراس ِ مزمن داشت
مـثـلا يـك جــنــون ِ ادواري
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
آخرش را درست فهميديد
قاطي ِ ازدحام ِ مردم شد
بين انباري ازمحبت وعشق
مثل يك دانه ي سبك گـم شد
با خودش عهد كرد برگردد
بـه همـان روزهـاي ِ باراني
به همان خنده هاي ِ ازته دل
به همان حال و روز انساني
بــا خـودش عـهـد كــرد .........
بگذاريد باقي اش راخدا رقم بزند
آفتاب و ستاره بود و زمين
دخترك رفت تــا قدم بـزند
