يك اسمان تنهاي سهم من ديوانه يك حسرت طولاني اه و غم و تنهايي! نم نم چكيد چيزي ارام روي گونه اه از دلم مپرسيد كز زندگي رميده! اه اي خداي شب بو دلگير از اين كويرم دلخسته ام ز بودن من عاشق عبورم..... اينجا همه غريبند دلتنگ و نااميدند من خسته ام از اينجا من تشنه ي عبورم......... اينجا تمام بودم غمها و غصه ها يم شايد اگر نباشم .... اه اي خداي خوبم! دلتنگ از اين بيابان از زخم حرف مردان از نيشخند هاي ارام و بي ترحم.... من خسته ام خدايا دلتنگ بارشم من اري بخوان زچشمم سرشار خواهشم من اه اي خداي غم ها اه اي خداي خوبم من خسته ام ز بودن از زندگي سرودن گم كرده ام خودم را شايد تو را....دلم را! سجاده ام كه گم شد ان شب كه بي تو بودم ان شب كه بار اول بي ياد تو سرودم اري گمانم ان شب خود راگم كرده بودم من بي تو مرده بودم اما چقدر زنده.... من بودم اما اري بي تو چقدر مرده... اري خداي خوبم من از خودم فراري.... تنها گناهم اين بود: دلتنگ بودم اري! هر چه كه بوده بوده اكنون برس به دادم اين چشمهاي خسته محتاج يك نگاه است! گفتي بخوانمت تا برمن نظر نمايي فرياد ميكنم من!اه اي خدا كجايي؟؟؟؟ از ياد برده بودم هستي هميشه با من شرمنده ام خدايا....من خوب تو نبودم! من عاشق تو بودم.... اما عجول بودم! خواندم تو را وليكن...من صبر كم نمودم!!! حالا حسادت من تنها خدا به مرگ است..... وقتي تو نيستي اه اينجا چقدر سرد است... اين ماجرا شروع شد:ان شب كه بي تو بودم! ان شب كه بار اول بي ياد تو سرودم!
عاشق شعرهـاي دفـتـرخود
عاشق دوستهاي كودكي اش
خنده هاي قشنگ مادرِِخود
عاشق شعرهاي حافـظ بود
دوست دارِ مسافرِ سهراب
زير ِلب عاشقانه هاي بنان
اهل موسيقي ولباس وكتاب
روســري هــاي ِ آبي ِ تيره
چــادرِ ناشيانه اي بــر سـر
زيرِپايش زمينِ خاكي وسرد
تـوي ِ فـكـرش جـهان ِ بالاتر
بوي ِ گل، بوي ِ نم نم ِ باران
مست مي كردش وسبك مي شد
فوري ازلاك در مي آمد و بعد
مثل يك بچه صاف و رك ميشد
گاه حتي تمام شب هايش
به تماشاي آسمان ميرفت
آرزوي ِ سـتـاره بــودن داشــت
در خيالش به كهكشان مي رفت
فكر ميكرد مي شود آدم
يك عقـاب ِ بلند پـا باشد
فكرميكرد ظرفيت دارد
عاشق ِمردم و خدا باشد
دخترك... بگذريم احمق بود
شايدم نه... ، دچار بيماري!
مثلا يك هراس ِ مزمن داشت
مـثـلا يـك جــنــون ِ ادواري
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
آخرش را درست فهميديد
قاطي ِ ازدحام ِ مردم شد
بين انباري ازمحبت وعشق
مثل يك دانه ي سبك گـم شد
با خودش عهد كرد برگردد
بـه همـان روزهـاي ِ باراني
به همان خنده هاي ِ ازته دل
به همان حال و روز انساني
بــا خـودش عـهـد كــرد .........
بگذاريد باقي اش راخدا رقم بزند
آفتاب و ستاره بود و زمين
دخترك رفت تــا قدم بـزند
