گفته بودي كه مرا تا ابد ميخواهي.... من به تو خنديدم! كه چرا واژه ا ي چون من تكراري را اين چنين ناب و نو ميخواني؟؟؟ من به تو خنديدم و گفتم:طفلك! قصه ي بانميكيست گر كسي عاشق تكرار شود او مرا نو ميديد! از تو خواهش بود و از من خسته فقط لبخندي به تو ميخنديدم و به چشمان تو كه در من خسته به دنبال چه ميگشت مگر؟؟؟ من غزل هايم هم پر از رفتن بود! تو نميدانستي كه چه سان پشت ان لبخندم ميسوزم تو نميدانستي كه ان دختركي كه نو ميخوانيش قصه اي تكراريست! به تو گفتم كه برو! بگذر ازمن.....بيچاره نشو! قصه اي تكراي: تو مرا ميخواهي و من اما.... به خدا دست خودم نيست! برو! بگذر از من زيبا....در توان من نيست! او مرا ميخواهد ...تو مرا ميخواهي...... و مي انديشم: حتي عشق واژه اي تكراريست! اما نه!!!!!......... تقصير دلت چيست اگر اين دخترك خيره سر كه تو ميداري دوست اينجاست ولي تكراريست؟؟؟؟........ راستي؟؟؟ اخر قصه ي ماتماشايي نيست؟؟؟
عاشق شعرهـاي دفـتـرخود
عاشق دوستهاي كودكي اش
خنده هاي قشنگ مادرِِخود
عاشق شعرهاي حافـظ بود
دوست دارِ مسافرِ سهراب
زير ِلب عاشقانه هاي بنان
اهل موسيقي ولباس وكتاب
روســري هــاي ِ آبي ِ تيره
چــادرِ ناشيانه اي بــر سـر
زيرِپايش زمينِ خاكي وسرد
تـوي ِ فـكـرش جـهان ِ بالاتر
بوي ِ گل، بوي ِ نم نم ِ باران
مست مي كردش وسبك مي شد
فوري ازلاك در مي آمد و بعد
مثل يك بچه صاف و رك ميشد
گاه حتي تمام شب هايش
به تماشاي آسمان ميرفت
آرزوي ِ سـتـاره بــودن داشــت
در خيالش به كهكشان مي رفت
فكر ميكرد مي شود آدم
يك عقـاب ِ بلند پـا باشد
فكرميكرد ظرفيت دارد
عاشق ِمردم و خدا باشد
دخترك... بگذريم احمق بود
شايدم نه... ، دچار بيماري!
مثلا يك هراس ِ مزمن داشت
مـثـلا يـك جــنــون ِ ادواري
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
آخرش را درست فهميديد
قاطي ِ ازدحام ِ مردم شد
بين انباري ازمحبت وعشق
مثل يك دانه ي سبك گـم شد
با خودش عهد كرد برگردد
بـه همـان روزهـاي ِ باراني
به همان خنده هاي ِ ازته دل
به همان حال و روز انساني
بــا خـودش عـهـد كــرد .........
بگذاريد باقي اش راخدا رقم بزند
آفتاب و ستاره بود و زمين
دخترك رفت تــا قدم بـزند
