تبليغاتX
با من بیا.....
با من بیا.....

منو اين همه چرا بگو چرا؟   غزل هایم همه تنهایی ام را

برایت داد زد نشنیدی اما......

و اکنون در کنار یک غروبم

و در تنهایی ام شعری سرودم

به یادت بوده ام هر لحظه هر جا

نمیدانم چرا اینگونه تنها؟!

اسیر روزها و لحظه هایم

                                 و خسته از زمانه میسرایم

                                                                شکستم بی صدا-ارام-تنها!

                                                               غریبانه شکستم!اه زیبا!!!

شکستن را درون خویش دیدم

و دانستم شکستن رسم تلخیست

ودرکش کرده ام با تارو پودم

ولی ایا شکستن را کسی هم-درونم دیده؟یا پرسیده حتی؟

و یا گفته کسی هم در دل خویش:

چرا این دخترک اینگونه نالید؟

چرا هرگز کسی در من نمیبیند

که پشت خندهایم گریه ها دارم

که پشت این نقاب ساده و زیبا

همیشه غرق غم تنهای تنهایم

در این تنهایی مفرط

در این تکرار بودن ها

فقط شعر است که مانده

رفیق و یار دیرینم

وتنهاترین اوقات عمرم را         

                          خانه ای از شعر میسازم

ولی دیوار این خانه

همیشه سخت لرزان است!

چرا که وزن اشعارم

از خطا سرشار سرشار است

چه بسیاران غزل ها که در تنهایی قلبم سرودم........

که خوانم در حضورت شعر دل را..

                                   ولی افسوس!!!!

تا میبینمت از دور تمام  ان غزل ها-ان سرایش ها

                                  رود از خاطر گنگ و غمگینم

چه فرقی  دارد اکنون؟بخوانم یا نخوانم  من؟؟؟

                                        که من تنهای تنهایم.......

و تنهایی شده مونس دلخسته ای غمگین!

و غم هم در دلم گوید :

                                که تا من در دلت هستم چرا تنها؟!

نوشته شده در پنجشنبه بیست و چهارم اسفند 1385ساعت 23:16 توسط سمیرا| |
این منم دخترک شاد شما

              خنده اش مال شما

انچه تر میکند گونه ی داغش را

انچه در سینه ی خود جا داده

                                     وتمام غم ها

                                                   که ندیدی حتی!

                                                            مال این دخترک شاد شما

شانه ام مال شماست

                         باز هم تکیه کنید

                                              دل من مثل قدیم     

                                                                 راز دار است عزیز!

در تکاپو هستم تا رهی باز کنم

                                    پشت این ثانیه ها لیک اسیر افتادم!

من از این میترسم

                      پشت این ثانیه ها-پشت این خاطره ها

                                                                   بروم از یادت!!!!!!

دیرگاهیست که جای شانه

                                 تکیه ام دیوار است!

خسته ای گل پری ام...........می دانم!!!

دیشب کسی از من پرسید؟؟

:او تو را میخواهد؟؟؟؟؟؟

 و بدون تردید!من چنین سر دادم:

من تو را میخواهم!!!!!!....

سلام دوستان..........راستش گفتم این خیلی بی معرفتیه که از اقای مشائی تشکر نکنم....... چون خیلی تو شعرام کمکم میکنن و تو این شعرمم کمکشونو ازم دریغ نکردم....بازم ممنون .این دل نوشته هم تقدیم به اونی که خودش میدونه! .....همونی که تازه فهمیده یکی یدونه ی دل سمیراست.....

نوشته شده در شنبه نوزدهم اسفند 1385ساعت 20:54 توسط سمیرا| |
نگاه های ممتدش چقدر پر کنایه بود......

                         چقدر ساده و قشنگ..........

                                              ولی پر از گلایه بود.....

چقدر مردم جهان دورنگ و پست میشوند

پر از ریا و پر هوس

دچار ننگ میشوند

سری تکان داد و گفت:چقدر جار میززند

و بی اجازه عشق را چه ساده دار میزنند

چقدر نام عشق را دچار ننگ میکنند

اسیر چشمهای شوم.....و پر زشرم میکنند

کمی سکوت کردو گفت:

چقدر دوره بد شده

چقدر عشق هایمان

اسیرو بی نفس شده

چرا تمام عشق ها اسیر کاغذی شده.......

و بعد هم تنفری و هرگزی .....همین شده

و پول هم جای عشق عجیب همدمی شده؟؟؟؟؟

مگر نبود ملاک عشق فقط صداقت و وفا؟؟؟؟؟

چه شد که این همه وفا نمانده در خیالمان؟؟؟

چه شد که ان همه صفا

                      ومردمان با وفا

                                        و عشق های بی ریا

                                                               دگر نمانده یادمان؟؟؟؟؟

دوباره اه را کشید و گفت :دوره بد شده

تمام عشق هایمان پراز ریاو شک شده

نگاه های ممتدش که پر کنایه بود را

                                    به یاد دارمش هنوز

وجمله ای که گفت را:

که مدعی برای عشق        که بس عظیم وسخت هست

دگر در این زمانه تان       چقدر عشق  سهل هست

و عشق نیست خواهرم

                              برادرم  هوس شده

تمام عشق هایمان پر از ریا و شک شده

 

 

نوشته شده در جمعه یازدهم اسفند 1385ساعت 12:33 توسط سمیرا| |
توراچراهمیشه من شبیه ماه میکشم؟

میان شعر های خود همیشه اه میکشم

تمام غصه های من غم نگفته های توست

وان سکوت تلخ  که نهفته در  نگاه  توست

همیشه چشمهای تو چقدر داد می زند...

و این دل غریب را چه ساده دار می زند....

من از میان خنده ام که یک نقاب بیش نیست

به پاسخی رضادهم:بگوکه جرم عشق چیست

یکی چه خوب داد زد"چه زود دیر می شود"......

بیا که تا نرفته ام............دلم هنوز می زند!!!!

به یاد خاطراتمان که رفته از خیال تو.............

عجیب قصه ای شده غم من و نگاه تو...........

عجیب خسته ام از این وجودهای پر ریا.........

عجیب دل بریده ام زمردمان بی وفا.............

در ایستگاه زندگی به اخرش رسیده ام........

ومن در این هزار ره...چه رنج ها کشیده ام....

رسیده ام به انتها بیا که دیر می شود..........

دلم ز پستی جهان دوباره سیر می شود.......

 

نوشته شده در شنبه پنجم اسفند 1385ساعت 18:53 توسط سمیرا| |
دل من مرده کسی نیست به دادم برسد؟؟؟

کسی اینجاست که هردم به تو می اندیشد

که چرا یادت رفت ........من به تو نزدیکم؟؟؟

این منم بنده ی من!که مدام به تومی اندیشم

منتظر.تاتوبازایی و گویی که مرا میخواهی.......

که بگویی همه  حال  یاد من می مانی..........

بی نیازم زتو اما به تو می اندیشم..................

ولی افسوس تو یادت رفته است من به تونزدیکم

تو یادت رفته است که یکی ان بالاست............

وتو یاری جستی.زهمه!غیرخدا!اشتباهت اینجاست

ونگفتی با خویش :تو کسی را داری که برایت کافیست

اه!...ای بنده ی من !.....یادت رفت او همیشه باقیست

گاه اگرخسته و ناارامی وگله -زبدعهدی دوران داری....

منتظر می مانم که به اغوش خودم  باز  ایی.............

که همیشه باز است.....ولی افسوس تو یادت رفته است

وتو می اندیشی-که چراروح تو این سان خسته است؟؟

با خودم میگویم که چرا بنده ی من یادش رفت؟؟..........

او که من را دارد پس چرا مرده دلش؟او چرا یادش رفت؟

نوشته شده در شنبه پنجم اسفند 1385ساعت 18:41 توسط سمیرا| |
دل من مرده کسی نیست به دادم برسد؟؟؟.................

سلام ..دوستان...ممنون که نظر میدید فقط یه خواهش:به ابجی من  که تو قسمت لینکام با اسم قاصدک هستم یه سر بزنیدو...... بابا فقط به اولین پست نظر ندید اون یکی هارم بخونید و نظراتتون رو واسم بفرستید.این مصرع اول شعرمه دفعه  ی بعد کل شعرو میذارم! فقط واسه اونایی که گفتن  چرااز خدا کمک نمیخوای : اولا یه دنیا ممنون و....... بعدشم تو شعرم دقیقا اینجوریه یعنی یکی شروع میکنه و میگه دل من مرده کسی نیست به دادم برسد و بعد جوابشو میدن.حالا ایشالله میذارم میایید نظر میدید و میگید چه طور بود الان همین طوری گذاشتم چون تو وب خیلی ها میدیدم که واسه دلشون از همه کمک میخوان الا اون بالایی.......... میخوام بچه ها حرفاشونو بزنن وبگن چرا اینجوری فکر میکنن تا اگه لازم شد تو شعرم یه چند تا دست کاری بکنم........بازم بابت محبتاتون ممنون

یا حق

نوشته شده در سه شنبه یکم اسفند 1385ساعت 1:32 توسط سمیرا| |

دستات تو دستام بود.............یخ کرده بودی..............اخه نیگات افتاده بود به گنبد.......... حضور فرشته هارو حس میکردم.....................گفتم:اینجا پنجره فولاده.........بریم جلو؟؟؟..حتی نمیتونستی حرف بزنی .............دستاتو گره زدی به پنجره فولاد........اره اسمش پنجره فولاد بود اما دل رو اب میکرد....................رفتیم تو............هر قدم که نزدیکتر میشدیم صدای قلبت بلند تر میشد.............چشات که افتاد به ضریح..........   دیگه تو این دنیا نبودی..........دستات تو دستم بودها!!!اماتو........... اونجا خیلی شلوغ بود واسه گره انداختن دست تو ضریح همه بی تابی میکردن.....تو هم میخواستی..............یادته؟ از حرم که برگشتیم هنوز تو اون حال و هوا بودی............یادته شب اخر هیش کی نمیتونست دل بکنه؟یادته؟؟؟......... هیش کی دل و دماغ نداشت؟! نصف شب  ملحفه ها رو پیچیدیم دورخودمون و رفتیم تو حیاط نشستیم زیر نور ماه و.............. داشت اذون میداد.......کتاب فروغ رو واکردیم و........اخ که حاضرم همه ی عمرمو بدم تا بازم اون روزا باشه...................اخ که چقد دلم واسه گنبد اقا تنگ شده اخ که چقد دلم لک زده شب پیش هم بخوابیم ..... نصف شب بیدار  شمو به صورت ماهت زل بزنم و به چشات که بستن خیره بشم و صبح وقتی چشامو باز میکنم  تو دوباره  زودتر از من بیدارشده باشی و با اون  نگاه مهربونت بهم بگی :سلام خانومی... صبحت بخیر! خوب خوابیدی؟....... 

نوشته شده در سه شنبه یکم اسفند 1385ساعت 1:2 توسط سمیرا| |